a Dreadnought, what else ?!

Deze site gaat over de ‘ Dreadnought’ ; een gitaar. Een gitaar waarvan velen de vorm wel kunnen uittekenen. Misschien wel het meest verkochte staalsnarige ontwerp (ik elimineer hiermee de spaanse gitaar, welk ontwerp ongetwijfeld nog meer verkocht wordt en is geweest dan de dreadnought).
De meest beroemde gitaar (zie hiervoor de indrukwekkende lijst met artiesten, die hierop gespeeld hebben), één van de meest welluidende gitaren (de jumbo ken er ook wat van), waarschijnlijk de meest gekloonde vorm in de historie van de akoestische gitaar, één van de meest veelzijdige …, meest besproken…., meest…
Het is een allemans vriendje, soms uitblinkend in strumming, soms juist aangeschaft vanwege het goede fingerpicking geluid, en in ieder geval een top-instrument bij de flatpickers in de Bluegrass.
Is er dan geen kritisch geluid te vinden over de dreadnought?
Vast wel. Maar hier en nu even niet. Ik ben geen kritisch journalist, maar gewoon enthousiast over de deadnought. In dat licht moet je deze site bekijken.

Op deze site
De volgende onderwerpen zullen o.m. de revue passeren: De bouw en het geluid van de dreadnought (toonhout, bracing), bekende artiesten die de dreadnought bespelen en bespeeld hebben, de historie van de dreadnought en natuurlijk een hoofdstuk over C.F. Martin Company.

Dreadnought of Dreadnaught ?
De dreadnought. Waar komt nou zo’n naam vandaan? De C.F. Martin Company - als ontwerper van de dreadnought – is met de naam ‘Dreadnought’ gekomen. Of was het Dreadnaught?!
Het woord ‘ dreadnought’ is afkomstig van de naam van een brits slagschip, de H.M.M. Dreadnought. Dit schip werd in 1906 te water gelaten.  De Britse admiraal Jacky Fisher – First Sea HMS_Dreadnought_1906_H61017Lord van de Admiraliteit van Engeland – was de drijvende kracht achter het ontwerp van dit slagschip, dat destijds één van de grootste dan wel de grootste was op de wereldzeeën.
En hoewel het misschien niet past op een site over één van de meest gebruikte gitaarvormen, is de eerste foto op deze site één van een zwaar bewapend slagschip. Later werd de naam dreadnought gebruikt als algemeen begrip voor slagschepen die zich onderscheiden door snelheid en vuurkracht. Letterlijk betekent dreadnought ‘ niets te vrezen’ . De H.M.M. Dreadnought kwam in 1919 onder de slopershamer.

Dreadnought model2Hoe de stap van dit gigantisch oorlogswapen werd genomen naar de romantiek van het van een gitaar, laat zich alleen maar raden. Hoewel je er wellicht een aardige klap mee kan uitdelen, is deze daar niet op gebouwd en zeker niet voor bedoeld. Nee, ik zit op twee sporen wat betreft de keuze voor deze oorlogszuchtige naam. Ik denk dat het iets te maken heeft met de competitie die de gitaar ten tijde van het ontwerp moest omgaan met de onder meer de banjo, dat het meest welluidende instrument was dat in bandjes gebuikt werd. En in het verlengde hiervan – of het tweede spoor zoals je wilt – ik vermoed ook dat er een relatie ligt met het onderscheidende volume van de dreadnought t.o.v. reeds bestaande (gitaar) modellen. De dreadnought had een grotere klankkast en mede door het gebuikt van ‘ bracing’ en de juiste houtsoorten produceerde de gitaar een aanzienlijk geluidsniveau.

Dreadnougt model

Het dreadnought gitaarmodel is ook bekend als westerngitaar, flattop-gitaar of steelstring-gitaar. Het is een akoestische gitaar met stalen snaren, een vlak bovenblad en een relatief grote klankkast met ‘ rechtronde schouders’ . Maar dan is nog niet opgehelderd of het Dreadnought dan wel Dreadnaught is.

Toen ik de C.F. Martin Company per e-mail benaderde en hen de vraag voorlegde of ik informatie van hun website mocht gebruiken, kreeg ik van een medewerker daarvoor toestemming. Er stond – ongewild echter nog iets interessants in de mail. In de tekst van deze medewerker van Martin Guitars wordt tweemaal toe het woord ‘ Dreadnaught’  gebruikt. Inderdaad met een ‘a’.
De medewerker van Martin per omgaande maar eens gevraagd hoe hij dat ziet: een ‘o’ of een ‘a’. Zijn eerste reactie:  ‘That’s a good one’  en beloofde het uit te zoeken.
Dat heeft hij gedaan. Twee weken later kwam het vervolg. ” Great Question!  Both were used and it depends on what year you’re talking about.  Ditson called used the “O” and we used “A” until the early 1960’s.
It’s officially Dreadnought now but still somewhat interchangeable.”

Wauw, iemand van Martin vind het een great question, neemt de moeite om het uit te zoeken, heeft met gebeld met Ditson (?!) en komt met een antwoord.
Als ik hem bedank en meedeel zijn naam te noemen op deze site, wijst ie dat laatste van de hand en ‘ adviseert ‘ to quote a Technical Reference’  van de C.F. Martin Company. In een laatste mail zegt hij tenslotte hierover nog: ” Probably a book you should own”

Neil met D45Dit bruggetje naar C.F. Martin had op vele manieren gelegd kunnen worden. Op een site over de dreadnought kun je er niet omheen om iets (nou ja, iets…) te schrijven over dit amerikaanse bedrijf.  Martin & Co, ontwerper van de dreadnought, aan de wieg van de populariteit van de gitaar in de jaren 30 en nog steeds fabrikant van kwalitatief grootse gitaren. Een gitaar uit de ‘ standard’ serie zou door menig gitarist graag worden bespeeld. De standard Serie is de serie van o.m. de D-18, D-28, D-42, D-45. Legendarische modellen, die door veel top-muzikanten bespeeld worden.  Standaard dreadnoughts met allemaal hun eigen karakter; hun eigen geluid en eigen bespeelbaarheid, maar met een onmiskenbaar ‘ Martin geluid’ . Het vlaggeschip van de standaard serie is de D-45, hier afgebeeld  met enkele willekeurige bespelers.

Dylan met D-45

 

C.F. Martin en Co
De Historie van de Dreadnought
Latjes, Laminaat en Toonhout
Muzikanten op de dreadnought
Hobby, Handel en Hebberigeid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>